ไม่ได้เข้ามาเขียนเสียนาน ลืมไปเลยว่ามีบล็อกอยู่ ที่จริงก็ไม่ได้หยุดเขียนแค่บล็อกอย่างเดียวนะ กิจกรรมอย่างอื่นก็หยุดทำไปเหมือนกัน ไม่ว่าจะถ่ายรูปหรือเที่ยว ปีนี้ออกไปเที่ยวนับครั้งได้ถ้าจำไม่ผิดน่าจะแค่ครั้งเดียว ส่วนออกไปถ่ายรูปน่าจะเรียกว่าเป็นศูนย์เลยก็ว่าได้ ไม่รู้ป่านนี้กล้องเจ๊งไปหรือยัง (คงไม่ถึงกับเจ๊งหรอกเพราะเอาออกมากดเล่นเรื่อยๆ) ผ่านไปอีกหนึ่งปี สิ้นปีก็ได้มีเวลากลับมานั่งมองไปข้างหลัง เพื่อเอาไปเป็นประสบการณ์ในวันข้างหน้า อัไรที่ตั้งใจจะทำแล้วไม่ได้ทำก็คงทบยอดไปทำในปีหน้า ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ทำอีกหรือเปล่า
ปีนี้เจอน้ำท่วมเข้าไปก็จุกอยู่เหมือนกัน กินมาม่าจุกเลย เพราะออกไปหาของกินยากนิดนึงช่วงแรกๆ น้ำท่วมปีนี้เห็นอะไรหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการร่วมมือกันของคนในหมู่บ้าน ซึ่งปกติอาจจะไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำว่าคนนี้อยู่หมู่บ้านเราด้วยเหรอ คนที่ไม่ค่อยคุยกันก็กลับมาคุยกันมากขึ้น คนที่ไม่คิดว่าจะมาช่วยกันก็มา แต่ไอ้คนที่มีหน้าที่และประชาชนเลือกเข้าไปไม่รู้หายหัวไปไหนหมด ซึ่งตอนแรกก็คิดว่าเราคิดไปคนเดียว ว่ามันหายไปไหนว่ะก่อนเลือกเข้าไปเดินมาแทบจะกราบตีน แต่ตอนมีปัญหาตีนมันแทบจะไม่ถูกน้ำ (เอ๊ะหรือว่าบ้านเขาน้ำก็ท่วมเลยไม่มีเวลามาหาเรา) ซึ่งหลังจากฟังมาหลายคนก็ได้รู้ว่าเราไม่ได้คิดเหมือนเรา แต่หลายคนก็คิดเหมือนกันกับเรา
วันส่งท้ายปีจัดหนังไปหนึ่งเรื่อง REAL STEEL ไม่มีข้อมูลหนังเรื่องนี้มาก่อนเลยว่าเป็นยังไง หนังเกี่ยวกับอะไร น้องอยากดูเลยจัดไป และเพิ่งรู้ว่าราคาตัวหนังแพงมาก 180 บาท หรือว่าเราเรื่องดูผิดวัน หรือไม่ก็เป็นหนังใหม่ค่าตั๋วเลยแพง แต่ว่าแต่ก่อนก็ไม่แพงอย่างนี้นะ นี่แหละไม่ได้ไปดูหนังนานเลยไม่รู้ว่าราคาตั๋วหนังไปเท่าไหร่แล้ว ตอนแรกกะว่าจะอุทานถามคนขายตั๋วว่า “180 บาทจริงเหรอ” แต่ก็ไม่กล้าอายเขา เดี๋ยวจะรู้หมดว่าเราไม่ได้ดูหนังในโรงมานานมาก
ส่วนตัวหนัง REAL STEEL ก็ถือว่าโอเคเลย แต่ว่าฉากแบบเร้าใจมันน้อยไปหน่อยนะผมว่า ชอบตอนที่หุ่นมันเต้นกับเด็ก มันเต้นเก่งดี
